Bost Paardenservice is niet zomaar op één dag als een paddestoel uit de grond geschoten. Er gaat een ganse geschiedenis aan vooraf, van een paardenmicrobe die generaties lang werd doorgegeven en sterker werd.

Het begon met Jozef Vanhouche, de overgrootvader van Giel. In de periode vlak na de Tweede Wereldoorlog waren paarden niet uit het straatbeeld weg te denken. Er waren weinig auto’s, geen tractoren. Paul, Giel’s vader, reed als kind met zijn grootvader mee op de kar. Daar heeft de microbe zich vastgebeten, en één paard blijft hij zich nu nog herinneren: Polleke, die op een boerderij in de buurt stond, bij de familie De Busscher. Zij zijn ook nu nog actief in de warmbloed- en trekpaardenfokkerij. Louter toevallig kwam bij hen later zelfs een paard uit de Bost-fokkerij terecht, Nava van Bost, een Saffier van het Goor dochter.

Jaren later begon de eigenlijke paardencarrière van Giel’s vader. Een collega van hem, Jef Decoster, was één van de pioniers van de LRV in Brabant en zo kwam Paul in contact met de landelijke rijvereniging.

Hij kocht zijn eerste paard, een achttienmaander. Zo werd een onmogelijke droom gerealiseerd, want “gewone” mensen hadden in die tijd geen paarden. Een echte wedstrijdruiter was hij niet, maar wel een fokker in hart en nieren. Het duurde echter lang eer het eerste veulen er kwam. Taube was de eerste merrie waarmee succes in de fokkerij werd geboekt. Later volgde Queen, de merrie waarmee ook Giel zou leren rijden en die de stammoeder werd van onze fokkerij.

Daarmee zijn we aangekomen bij de periode dat Giel aan zijn rijcarrière begon. Zijn vader bleef nauw betrokken: hij was niet zozeer lesgever, maar wel mentor en rechterhand, en de man langs de kant die alles relativeerde en in goede banen leidde. Les kreeg Giel van Willy Vandermeersch, Bart Boeykens en Willy Sneyers. Wanneer Paul mee op wedstrijd ging, was het voor hem altijd een beetje sterven, dus van zodra Giel zijn rijbewijs had, bleef hij dan ook meer en meer thuis. Het was een mooie periode, gekenmerkt door een sterk “wij-gevoel”. De paarden hadden een grote educatieve waarde, temeer omdat Giel niet echt een eenvoudige puber was.

Na het beëindigen van zijn schoolperiode begon Giel samen met Paul professioneel “in de paarden”. Langzaamaan ontwikkelde zich een relatief nieuw product, namelijk het zadelmak maken van jonge paarden voor eigenaars. Giel legde zich toe op de paarden, Paul zette zich in voor het bedrijf. Aanvankelijk was het niet vanzelfsprekend, veel mensen zeiden dat er geen markt voor was. Maar langzaamaan kreeg de formule meer succes. Bost Paardenservice was geboren. Het is geen manège, en ook geen sportstal, maar wel een service, het leveren van maatwerk. Tegenwoordig legt Bost paardenservice zich vooral toe op het trainen van paard én ruiter.